Έτσι, αφήνω αυτόν τον χώρο επ’ αόριστον. Για 2 λόγους, όχι ασύνδετους μεταξύ τους:

1. το www.velvetnut.com, αν και σε beta μορφή, θα είναι μια στέγη που θα φιλοξενεί μια μεγάλη ποικιλία απόψεων και ως project σίγουρα κάτι που θα αξίζει να ασχοληθώ ως challenge. Έτσι, το στήσαμε μια παρέα και καιρός είναι να δούμε τα δειλά του βήματα προς κάτι ωραίο ή τερατώδες…

2. προτιμώ τον πατροπαράδοτο τρόπο. Χαρτί και μολύβι. Ακόμα και όταν εκφράζομαι σε αυτά, πάντα κάτι αλλάζει όταν το μεταφέρω εδώ. Ή, όταν γράφω απ’ ευθείας εδώ, τα πράγματα χαλάνε πολύ. Και δεν μου αρέσει.

Κλείνει λοιπόν ο πρώτος κύκλος χωρίς υλικό και χωρίς να έχω καταφερει να επιτύχω τίποτα από αυτά που ήθελα ξεκινώντας το. Από το να προσπαθώ, ή και να παρατάω κάτι, προτιμώ να ρίξω την αυλαία.

Μπορεί ο,τι έγραψα να μην βγάζει νόημα. Δεν ξέρω πλέον.

Για τον δεύτερο κύκλο, δεν ξέρω. Θα δούμε.

Κ.

Η αλήθεια είναι ότι νοσταλγώ τα παλιά.

Ίσως νοσταλγώ να μην είναι η σωστή λέξη. Και τα παλιά πολύ γενική. Αλλά νιώθω τον εαυτό μου να θέλει να ζήσει σε μια άλλη εποχή.

Ελπίζω να μην σε έχω χάσει ως εδώ. Αν όχι, ενδεχομένως να το ήθελες και εσύ. Αλλά θέλω να σκέφτομαι αυτή την πόλη ως κάτι που δεν βίωσα, αλλά έζησα από αφηγήσεις γηραιότερων ή άλλων μαρτυρίων. Μια Θεσσαλονίκη πολυπολιτισμική. Σε αρμονία. Με ρομαντισμό και ρεμπέτικα. Μια Θεσσαλονίκη με λεβεντιά και μπέσα.

Το νοσταλγώ είναι λάθος λέξη. Ζηλεύω.

Μια γιορτή που ενώ κάποτε ένα μπουκέτο λουλούδια και ένα κουτί σοκολατάκια – ή και μια κάρτα - ήταν αρκετά για να αποδείξεις τις αγαθές σου προθέσεις, κατέληξε σε ακόμη μια σημερινή φαρσοκωμωδία. Καθώς λοιπόν περπατούσα, μου ήρθε στο μυαλό ένα κείμενο που είχα γράψει το 2005 σε ένα – τότε – σχολικό περιοδικό λογοτεχνίας:

« “-Θέλω να ζήσω”, είπε το παιδί στη μητέρα του.

“-Μα παιδί μου, ζεις”

“-Όχι, δεν ζω. Υπάρχω. Σε έναν κόσμο που ακόμα και η ουσία, το βάθος παράγουν χρήματα. 14 Φεβρουάριου. Η αγορά ξανάνιωσε. Εμείς τι κάναμε; Ξοδέψαμε. Και είχαμε την ψευδαίσθηση ότι έτσι, νιώσαμε.”

“-Μα τι λες, παιδί μου; Τότε γιόρτασες τον έρωτα, την αγάπη”

“-Και όμως. Τότε γιόρτασα τον εξευτελισμό της αγάπης από ένα αρκουδάκι, ένα τριαντάφυλλο.

Αυτό που ένιωθα δεν το εξέφρασα. Το κατέπνιξα. Και έτσι, «διασκέδασα». Δεν διασκέδασα την ψυχή, αλλά την νόηση μου. Μια νόηση απατηλή”

“-Είσαι καλά παιδί μου;”

“-Ναι μαμά μου. Όπως το εννοείς, ναι.

Αλλά νιώθω κενός. Και γεμάτος – και ξανά κενός. Βαρέθηκα αυτόν τον φαύλο κύκλο, ψάχνω κάτι σταθερό. Αλλά είναι δύσκολο. Νομίζω τώρα το βρήκα. Και θα το κρατήσω. Ακόμα και εις βάρος μου. Δεν μπορώ αλλιώς. Δεν θέλω να το ξαναχάσω. Παραμένω στάσιμος. Το μονοπάτι μου στρώθηκε – και η διακλάδωση φαίνεται καθαρά πια. Τα περιθώρια στενεύουν. Και η επιλογή, είναι καθαρή;”

“-Ό,τι σε φωτίσει ο θεός, παιδί μου…”

“-Το φως μας τελείωσε, μαμάκα μου. Το φως μας τελείωσε…” »

Και ξαφνικά ανακάλυψα δυο πράγματα.

Ότι όντως η αγορά ξανάνιωσε κάπως μετά τις πολυσυζητημένες καταστροφές και παρά την κρίση.

Και ότι δεν έχω αλλάξει ακόμα.

Και, για το δεύτερο μόνο, χαμογέλασα.

Το Future Shorts είναι ένα παγκόσμιο δίκτυο διανομής ταινιών μικρού μήκους. Διασφαλίζει ώστε ανερχόμενοι σκηνοθέτες ταινιών μικρού μήκους να προβληθούν σε μεγάλα φεστιβάλ και να λάβουν την αναγνώριση που τους αξίζει. Επίσης, διατηρούν κανάλι και στο YouTube όπου παρουσιάζουν ένα μεγάλο και αντιπροσωπευτικό κομμάτι της δουλειάς τους.

Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να βρω το DVD που εκδώσαν, Adventures in Short Film, γιατί, ενώ έχω δει και μου έχουν αρέσει αρκετά short films, το αξίζει.

Εδώ, μπορείτε να βρείτε μια καλή ανάλυση του DVD, και γιατί σκέφτομαι πολύ σοβαρά να είναι μια από τις – ελάχιστες – αγορές μου.

Posted in Video Tagged: Adventures in Short Film, Future Shorts, Video ]]> http://born30.wordpress.com/2009/02/05/future-shorts-adventures-in-short-film/feed/ 0 jeamca http://born30.wordpress.com/2009/01/22/living-in-the-fast-lane/ http://born30.wordpress.com/2009/01/22/living-in-the-fast-lane/#comments Thu, 22 Jan 2009 02:57:04 +0000 jeamca http://born30.wordpress.com/?p=34 ]]> Αυτό το video με έβαλε σε αρκετές σκέψεις:

Είμαι αποξενωμένος ή κινούμαι γρήγορα?

Οι άνθρωποι μεταμορφώνονται. Αλλάζουν γνώμη και άποψη στο περιβάλλον τους, για αυτό. Λένε πως οι νεώτεροι έχουν το προνόμιο – ή και την ατυχία – να είναι πιο επιρρεπείς και ευμετάβλητοι. Και όμως, παραμένει συγκινητική η δύναμη της απόφασης, έτσι και συνειδητοποιηθεί. Αποκλεισμένος από το εγώ πληγώνεται, μεγαλώνει χωρίς και πριν το θελήσει. Θέτει άλλες προτεραιότητες, αναρμόδιες για τα συναισθήματα του και νοσεί. Είναι δυστυχές το γεγονός ότι πλέον υπάρχουν παιδιά που χαρακτηρίζονται σαν να γεννηθήκαν τριάντα. Κάποια στιγμή όμως καταφέρνουν και στρέφονται στο παραμελημένο τους κομμάτι, αντικρίζοντας κάτι γυμνό. Τότε, αυτό που βιώνουν είναι κάτι μοναδικό. Χαίρονται, λυπούνται και πονάνε από δική τους βούληση για τους εαυτούς τους. Χωρίς εμπόδια ή άλλες προτεραιότητες να παρεμβάλλονται. Ξεγνοιάζουν και θέτουν τον εαυτό τους σε νέες βάσεις ερχόμενοι σε επαφή με αναζωογονητικά, πρωτόγνωρα συναισθήματα. Δουλεύουν για όλα μέσα από το είναι τους. Ηρεμούν και απελευθερώνονται. Ακουμπάνε την πρώτη Ιθάκη τους.

Υ.Γ. Προκειμένου να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ σε καμία περίπτωση ότι να αντιδράς όταν η τάξη υπερβαίνει τα όρια είναι αδικαιολόγητο ή κατακριτέο, πχ να θεωρεί την ζωή ένα θέμα ελάσσονος σημασίας, όταν οι άνθρωποι επιφορτισμένοι να την επιβάλλουν δεν έχουν ιδέα πως ή ακολούθουν τυφλά ένα ζωώδες ένστικτο, όταν η κυβέρνηση δημιουργεί ένα μη βιώσιμο χάος, χωρίς να υπολογίζει το μέλλον των πολιτών της. Ίσα-ίσα είναι θεμιτό, το υποστηρίζω και το πράττω ανάλογα.

Και ένα σχετικο βιντεο που μου αρεσει:

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι, περνώντας στο 2009, δεν θα ανακαλύπταμε ξανά την φωτιά, αλλά δεν υπήρχε λόγος – στον φόβο μας μήπως το κάνουμε – να την διατηρούμε από πέρυσι. Και σε τέτοιο βαθμό.