Παρά την εξεταστική, ένιωσα εχθές λίγο τολμηρός και είπα να κάνω μια γρήγορη βόλτα στο κέντρο της πόλης, κοιτώντας για κάτι που ήρθε επιτέλους ο καιρός να αλλάξω. Όντας κλεισμένος μέσα σε ένα σπίτι για μια εβδομάδα, ήρθα ξαφνικά αντιμέτωπος με ένα κλίμα που δεν ήμουν έτοιμος να αποδεχτώ – ενόψει της ημέρας, όλα τα μαγαζιά προπαγάνδιζαν διάφορα δώρα, μετατρέποντας μια γιορτή άλλων αξιών σε μια ακόμη ευκαιρία για άκρατο καταναλωτισμό.
Μια γιορτή που ενώ κάποτε ένα μπουκέτο λουλούδια και ένα κουτί σοκολατάκια – ή και μια κάρτα - ήταν αρκετά για να αποδείξεις τις αγαθές σου προθέσεις, κατέληξε σε ακόμη μια σημερινή φαρσοκωμωδία. Καθώς λοιπόν περπατούσα, μου ήρθε στο μυαλό ένα κείμενο που είχα γράψει το 2005 σε ένα – τότε – σχολικό περιοδικό λογοτεχνίας:
« “-Θέλω να ζήσω”, είπε το παιδί στη μητέρα του.
“-Μα παιδί μου, ζεις”
“-Όχι, δεν ζω. Υπάρχω. Σε έναν κόσμο που ακόμα και η ουσία, το βάθος παράγουν χρήματα. 14 Φεβρουάριου. Η αγορά ξανάνιωσε. Εμείς τι κάναμε; Ξοδέψαμε. Και είχαμε την ψευδαίσθηση ότι έτσι, νιώσαμε.”
“-Μα τι λες, παιδί μου; Τότε γιόρτασες τον έρωτα, την αγάπη”
“-Και όμως. Τότε γιόρτασα τον εξευτελισμό της αγάπης από ένα αρκουδάκι, ένα τριαντάφυλλο.
Αυτό που ένιωθα δεν το εξέφρασα. Το κατέπνιξα. Και έτσι, «διασκέδασα». Δεν διασκέδασα την ψυχή, αλλά την νόηση μου. Μια νόηση απατηλή”
“-Είσαι καλά παιδί μου;”
“-Ναι μαμά μου. Όπως το εννοείς, ναι.
Αλλά νιώθω κενός. Και γεμάτος – και ξανά κενός. Βαρέθηκα αυτόν τον φαύλο κύκλο, ψάχνω κάτι σταθερό. Αλλά είναι δύσκολο. Νομίζω τώρα το βρήκα. Και θα το κρατήσω. Ακόμα και εις βάρος μου. Δεν μπορώ αλλιώς. Δεν θέλω να το ξαναχάσω. Παραμένω στάσιμος. Το μονοπάτι μου στρώθηκε – και η διακλάδωση φαίνεται καθαρά πια. Τα περιθώρια στενεύουν. Και η επιλογή, είναι καθαρή;”
“-Ό,τι σε φωτίσει ο θεός, παιδί μου…”
“-Το φως μας τελείωσε, μαμάκα μου. Το φως μας τελείωσε…” »
Και ξαφνικά ανακάλυψα δυο πράγματα.
Ότι όντως η αγορά ξανάνιωσε κάπως μετά τις πολυσυζητημένες καταστροφές και παρά την κρίση.
Και ότι δεν έχω αλλάξει ακόμα.
Και, για το δεύτερο μόνο, χαμογέλασα.
