Παρατηρώ, όλα αυτά τα χρόνια, μια λανθάνουσα αντίδραση στην τάξη η οποία είτε μένει στα λόγια είτε έχει ως αποτέλεσμα μια ταλαιπωρία προς όλες τις μεριές χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Ξεκινώντας από την άρνηση να δείξει κάποιος ταυτότητα σε κάποιον – διαπειστευμένα πάντοτε – αρμόδιο έως και την προσπάθεια για έναν αγώνα αυτό-οργάνωσης σε γειτονιές. Εντάξει, η αντίσταση κατά της αρχής εξελίχθηκε σε ένα κοινωνικό “must” και η αναρχία αποτελεί ένα ανθρωποκεντρικό μοντέλο. Πραγματικά, όμως, απορώ αν αναρωτήθηκε κανένας πόσο βιώσιμες είναι αυτές οι ιδεολογίες σε πόλεις του σύγχρονου δυτικού κόσμου, που κατοικούνται από μεγάλο αριθμό και ποικιλία πιστεύω και συμπεριφορών. Είναι δυνατόν να υπάρξει τάξη σε ένα πληθυσμό εκατομμυρίων χωρίς αρχή; Και με τι τρόπο; Συνελεύσεις εκατομμυρίων; Η αντίδραση αυτή λοιπόν έχει έναν – κάπως – ουτοπιστικό χαρακτήρα. Τα όνειρα είναι ωραία. Αν είναι να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κάτι όμως, θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε πιο προσγειωμένες απόψεις. Έχω άδικο?
Υ.Γ. Προκειμένου να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ σε καμία περίπτωση ότι να αντιδράς όταν η τάξη υπερβαίνει τα όρια είναι αδικαιολόγητο ή κατακριτέο, πχ να θεωρεί την ζωή ένα θέμα ελάσσονος σημασίας, όταν οι άνθρωποι επιφορτισμένοι να την επιβάλλουν δεν έχουν ιδέα πως ή ακολούθουν τυφλά ένα ζωώδες ένστικτο, όταν η κυβέρνηση δημιουργεί ένα μη βιώσιμο χάος, χωρίς να υπολογίζει το μέλλον των πολιτών της. Ίσα-ίσα είναι θεμιτό, το υποστηρίζω και το πράττω ανάλογα.
Και ένα σχετικο βιντεο που μου αρεσει:
Ωραία τα λες..