Αυτό το video με έβαλε σε αρκετές σκέψεις:
Είμαι αποξενωμένος ή κινούμαι γρήγορα?
Μηνιαία αρχεία: Ιανουαρίου 2009
__i__
Κείμενο του 2007
Οι άνθρωποι μεταμορφώνονται. Αλλάζουν γνώμη και άποψη στο περιβάλλον τους, για αυτό. Λένε πως οι νεώτεροι έχουν το προνόμιο – ή και την ατυχία – να είναι πιο επιρρεπείς και ευμετάβλητοι. Και όμως, παραμένει συγκινητική η δύναμη της απόφασης, έτσι και συνειδητοποιηθεί. Αποκλεισμένος από το εγώ πληγώνεται, μεγαλώνει χωρίς και πριν το θελήσει. Θέτει άλλες προτεραιότητες, αναρμόδιες για τα συναισθήματα του και νοσεί. Είναι δυστυχές το γεγονός ότι πλέον υπάρχουν παιδιά που χαρακτηρίζονται σαν να γεννηθήκαν τριάντα. Κάποια στιγμή όμως καταφέρνουν και στρέφονται στο παραμελημένο τους κομμάτι, αντικρίζοντας κάτι γυμνό. Τότε, αυτό που βιώνουν είναι κάτι μοναδικό. Χαίρονται, λυπούνται και πονάνε από δική τους βούληση για τους εαυτούς τους. Χωρίς εμπόδια ή άλλες προτεραιότητες να παρεμβάλλονται. Ξεγνοιάζουν και θέτουν τον εαυτό τους σε νέες βάσεις ερχόμενοι σε επαφή με αναζωογονητικά, πρωτόγνωρα συναισθήματα. Δουλεύουν για όλα μέσα από το είναι τους. Ηρεμούν και απελευθερώνονται. Ακουμπάνε την πρώτη Ιθάκη τους.
Trivia
Παρατηρώ, όλα αυτά τα χρόνια, μια λανθάνουσα αντίδραση στην τάξη η οποία είτε μένει στα λόγια είτε έχει ως αποτέλεσμα μια ταλαιπωρία προς όλες τις μεριές χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Ξεκινώντας από την άρνηση να δείξει κάποιος ταυτότητα σε κάποιον – διαπειστευμένα πάντοτε – αρμόδιο έως και την προσπάθεια για έναν αγώνα αυτό-οργάνωσης σε γειτονιές. Εντάξει, η αντίσταση κατά της αρχής εξελίχθηκε σε ένα κοινωνικό “must” και η αναρχία αποτελεί ένα ανθρωποκεντρικό μοντέλο. Πραγματικά, όμως, απορώ αν αναρωτήθηκε κανένας πόσο βιώσιμες είναι αυτές οι ιδεολογίες σε πόλεις του σύγχρονου δυτικού κόσμου, που κατοικούνται από μεγάλο αριθμό και ποικιλία πιστεύω και συμπεριφορών. Είναι δυνατόν να υπάρξει τάξη σε ένα πληθυσμό εκατομμυρίων χωρίς αρχή; Και με τι τρόπο; Συνελεύσεις εκατομμυρίων; Η αντίδραση αυτή λοιπόν έχει έναν – κάπως – ουτοπιστικό χαρακτήρα. Τα όνειρα είναι ωραία. Αν είναι να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κάτι όμως, θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε πιο προσγειωμένες απόψεις. Έχω άδικο?
Υ.Γ. Προκειμένου να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ σε καμία περίπτωση ότι να αντιδράς όταν η τάξη υπερβαίνει τα όρια είναι αδικαιολόγητο ή κατακριτέο, πχ να θεωρεί την ζωή ένα θέμα ελάσσονος σημασίας, όταν οι άνθρωποι επιφορτισμένοι να την επιβάλλουν δεν έχουν ιδέα πως ή ακολούθουν τυφλά ένα ζωώδες ένστικτο, όταν η κυβέρνηση δημιουργεί ένα μη βιώσιμο χάος, χωρίς να υπολογίζει το μέλλον των πολιτών της. Ίσα-ίσα είναι θεμιτό, το υποστηρίζω και το πράττω ανάλογα.
Και ένα σχετικο βιντεο που μου αρεσει:
Το πρώτο (ουσιαστικό) post
Όταν αλλάζεις σελίδα αλλά το μελάνι παραμένει το ίδιο κόκκινο και στην καινούρια, ξαφνικά απορείς αν οι προσδοκίες σου για ένα νέο κεφάλαιο μετατράπηκαν σε μια ακόμη σελίδα κάποιας ατέρμονης ιστορίας.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι, περνώντας στο 2009, δεν θα ανακαλύπταμε ξανά την φωτιά, αλλά δεν υπήρχε λόγος – στον φόβο μας μήπως το κάνουμε – να την διατηρούμε από πέρυσι. Και σε τέτοιο βαθμό.
